DOEL BEHAALD

Aan het begin van het jaar stelde ik voor mezelf één doel. Ik was ervan overtuigd dat ik in 2019 na ruim zeven jaar weer een bikini aan zou durven trekken. Met een razende hartslag en trillende benen was het vanochtend zo ver. Ik ging zwemmen.

Zwemmen? In bikini. Met een lichaam dat ik (nog) niet heb kunnen accepteren. In een omgeving met vreemde mensen. Met honger achteraf. Comfortzone? Wat is dat?

Toen ik gisteren mijn buurmeisje het berichtje stuurde of ze zin had om mee te gaan, kreeg ik het Spaans benauwd toen haar antwoord ‘Is goed’ bleek te zijn. Ik kon niet meer terug, nu móest ik wel. Misschien kon ik dat duwtje in de rug wel gebruiken. Vorige week stond ik namelijk ook al op het punt om te gaan, maar heb ik het uiteindelijk toch niet gedaan.

Eenmaal aangekomen sprong zij meteen het water in. Het enige wat ik kon denken was dat ik onder zou gaan en niet meer boven zou komen; ik vertrouwde mijn eigen lichaam niet. Ik wist niet meer waar het toe in staat was, wat ik er allemaal mee kan. Op dat moment had ik geen keuze, en besloot ik om achter haar aan te springen. Na het eerste uur ploeteren, durfde ik uiteindelijk toch dat vertrouwen te hebben. Ik sprak mezelf in gedachten toe dat het oké was hoe ik me voelde, en dat mijn lichaam wist wat het moest doen. Vanaf dat punt werd het puur genieten.

Bewustzijn
Ik ben altijd een waterrat geweest, en blijkbaar nog steeds. De warme ruimte die je binnenkomt, je haar dat naar chloor ruikt, de kleine kleedkamertjes (die hier best wel ruim blijken te zijn 😋); het werkte als een tijdmachine die me terugbracht naar het moment waarop ik jaren geleden ook zonder na te denken het water in sprong.

Eenmaal ín het water voelde ik me gewichtloos en weer even klein, zonder zorgen. Ik werd gedragen, en ik wist voor heel even weer hoe mijn lichaam werkt. Mijn bewustzijn werd vergroot; iets waar ik al onwijs lang naar op zoek was. Een aantal weken terug heb ik mijn grote liefde voor dans ook weer aangewakkerd, en daarin liep ik aan tegen het feit dat ik alles met mijn verstand doe. In plaats van te voelen, want ja voelen, dat is wel even een dingetje. Zwemmen zorgde voor rust, ontspanning en acceptatie. Eindelijk lukte het me om in het hier en nu te zijn. Niets meer, niets minder.

Wat mij hierbij heeft geholpen is om niet te veel verwachtingen te hebben. Vooraf sprak ik met mezelf af dat het niet erg was als ik het toch niet prettig zou vinden, en ik na 10 minuten weer naar huis wilde. Jammer van de €5,60, maar dan had ik het in ieder geval geprobeerd. De lat (te) hoog leggen is iets waar inmiddels heel goed in ben, dus het was even vreemd om dat doelbewust juist níet te doen. Maar het heeft me wel ontzettend ver gebracht: het heeft me niet alleen iets heel moois teruggegeven, maar me ook een bijzondere les geleerd. Loslaten is vooruit gaan. Loslaten is vermijding vermijden, en het tóch doen. Ondanks alle angsten. Gewoon samen. Wat is het ergste wat er kan gebeuren?

Iedereen begint onderaan de trap, het is aan jou wanneer je besluit op de eerste trede te gaan staan. Voor mij was dit het moment.

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *