IK KAN GEEN AFSCHEID NEMEN

Onlangs nam ik afscheid van de plek waar ik 7 maanden lang 20 á 24 uur per week was. De plek waar blijdschap en verdriet zich in razendsnel tempo opvolgde. Waar ik de medemens verzorgde, vaak tot het einde. Waar ze op mij vertrouwde als het ging om medicatie, behandeling of simpelweg de keuze van hun outfit. De plek waar ik leerde katheteriseren (in het echt, niet op een pop 😉), overlegde met huisartsen, ambulancepersoneel en specialisten. Waar ik familie opving, informeerde en een luisterend oor bood. Ik nam afscheid van mijn veilige haven van de afgelopen maanden. Een stukje aarde waar ik voor heel even een plekje mocht innemen.

Ook al was het niet mijn droombaan; alsnog heb ik moeite met het nemen van afscheid. Niet alleen van de cliënten en collega’s, ook van de oude ik. De functie waarin ik de afgelopen drie jaar als volwaardige collega heb gewerkt, waar ik vijf jaar voor heb gestudeerd. Het is tijd voor een nieuwe uitdaging en dus een nieuwe ik. De ik die zeven kleuren schijt als ze eraan denkt, maar toch besluit een stapje hoger te gaan om haar dromen te volgen. Vanaf september aanstaande ben ik namelijk HBO-VIO (verpleegkundige in opleiding) in dienst van GGD Amsterdam. Amsterdam? Ja! Een onzeker Limburgs meisje dat de ambtseed van de gemeente Amsterdam gaat afleggen en een driejarige studie gaat beginnen in de grote stad. Doodeng, maar de moeite waard. Dat weet ik zeker.

Ik neem niet alleen afscheid van mijn oude baan en functie, ook ben ik druk bezig met afscheid nemen van mijn verleden en bepaalde mensen die daarin voorkomen. Alleen zal dat iets meer tijd in beslag nemen. Helaas kan ik daarvoor niet zomaar de deur achter me sluiten en weglopen, maar kost het wat meer moeite. En tijd. Tijd die ik mezelf gun, om daarna een nieuwe wereld te kunnen ontdekken. Om de nieuwe ik te leren kennen en er goed voor te zorgen.

Vertrouwen
Voor mij staat afscheid nemen in verbinding met vertrouwen. Ik denk dat dat ervoor zorgt dat ik er zoveel moeite mee heb. Vertrouwen is niet iets wat ik zomaar doe, dus als het dan gebeurt en ik vervolgens afscheid moet nemen van iets of iemand, dan doet dat iets met me. Het geeft me het gevoel dat ik weer opnieuw moet beginnen; opnieuw vertrouwen. En omdat het vaak buiten mijn controle ligt, maakt dat het niet makkelijker. Mensen lopen van me weg, stoppen met wat ze doen of inmiddels deden, of beschadigen (onbewust) mijn vertrouwen. Alles zorgt ervoor dat ik afscheid moet nemen en iets moet ‘vervangen’. Ik ruil het een om voor het ander. Een nieuwe woonplek met nieuwe buren, een nieuwe baan met nieuwe functie en nieuwe patiënten, een nieuwe therapeut (erbij) met een nieuw beroepsgeheim, allemaal nieuwe vertrouwensbanden die opgebouwd moeten worden.

Loslaten
En niet alleen vertrouwen in de medemens moet groeien, ook het loslaten van dat wat was is hard werken. Je geeft veiligheid op, om die ergens of bij iemand anders weer terug te vinden. Om op die manier vooruit te blijven gaan in het leven, in plaats van stil te staan. Het is een uitdaging. Iets wat de mens nodig heeft om zich te blijven ontwikkelen, om te blijven leren. Iets wat ik graag doe, dus eigenlijk is er geen probleem. En dat is het. Er ís ook geen probleem, ik máák het een probleem. Dat gedrag komt ergens vandaan, en ik begeef me op dit moment op onbekend terrein om te onderzoeken waar vandaan en hoe ik het kan veranderen. Want loslaten is kunst. En noodzakelijk. Echt noodzakelijk.

Dag jij, bedankt voor je lessen. Hallo jij, ik verheug me op je uitdagingen.

Volg:

2 Reacties

  1. Diet
    22 augustus 2019 / 12:45

    Peggy, petje af voor jou!
    Het is heel hard werken, maar je doet het goed! Ga vooral zo door, uiteindelijk kom je op de juiste bestemming terecht! Ik vind je een kanjer en daarbij; wat verwoord je het goed!! Je schrijft mooi. Miss. Iets om het ooit een keer te bundelen als een dagboek…?
    Ik wens je heel veel kracht om zo door te gaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *