EEN PLEK VOL HERINNERINGEN

Telkens als ik uit de trein stap en via die ene trap naar boven loop, voelt het als thuiskomen. Een plek waar ik een belangrijke en zwarte periode van mijn leven heb doorgebracht. Waar ik mezelf heb ontwikkeld, stappen heb gezet die ik nooit had gedacht durven te zetten. Een plek die me doet denken aan hoe zwak maar tegelijkertijd hoe sterk ik was. Een plek die altijd speciaal zal voelen. Een plek vol herinneringen. Utrecht Centraal.

“Hier voel ik me écht thuis”, steeds als ik met iemand op station Utrecht Centraal kom, ontglipt deze zin me zonder dat ik me er bewust van ben. Het is een gevoel dat ik op dat moment wil delen met de persoon bij me. Een rustig, blij en fijn gevoel, waarvan ik het liefst iedereen een beetje zou willen geven.

Het is misschien vreemd om een treinstation als thuis te zien, maar voor mij liggen er bepaalde herinneringen die ik nergens anders kan vinden. Drie jaar geleden brak het zweet me uit toen ik besloot om iedere week voor therapie van Limburg naar Bilthoven te gaan reizen. Een reis waarvan artsen niet zeker waren of mijn lichaam het aan zou kunnen. Extra reden om die zware therapie aan te gaan en de trip naar de andere kant van het land steeds opnieuw weer te maken. Stap voor stap, kilo voor kilo, door weer en wind, door vreugde en somberheid, verdriet en hoop.

Zijn
Niets moet, alles mag; dat is het gevoel dat me overspoeld wanneer ik in Utrecht ben. Ik hoef even nergens aan te denken, alleen maar te zijn en te genieten. Een vreemd en onbekend gevoel waar ik steeds weer even aan moet wennen. Je kunt het vergelijken met een vakantie, alleen dan geen vakantie om je dagelijkse leven voor een korte periode te ontvluchten, maar een vakantie om even uit je eigen negatieve gedachten te kunnen stappen. En dat helemaal onbewust en in eigen land. Het enige wat ik ervoor hoef te doen, is de trein naar Utrecht nemen.

Ooit hoop ik ditzelfde gevoel te krijgen op de plek waar ik ben. Niet in het huis of de plaats waar ik woon, maar binnen in mezelf. Dat ik me thuis durf te voelen in mijn eigen lichaam, mét mijn gedachten en gevoelens, die er allemaal mogen zijn. Ooit zal ik de drempel over stappen. Niet vandaag, niet morgen. Ooit. Ooit kom ik thuis. Ik ben onderweg.

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *