IK HEB MOEITE MET HET MAKEN VAN KEUZES

Als je me een beetje kent dan zul je vast weten dat ik een enorme twijfelkont ben. Er zijn al weken, maanden, zelfs jaren verstreken dat ik bezig ben met het maken van een studiekeuze. Talloze voor- en nadelen lijstjes zijn in de prullenbak beland en de mensen in mijn directe omgeving hebben zich er inmiddels maar bij neergelegd dat ik steeds van het een naar het ander hop. Sinds kort weet ik waar dat door komt.

Natuurlijk is een studiekeuze niet zomaar een keuze. Je zit er minimaal vier jaar aan vast en zet ermee een belangrijke stap richting je toekomst. Het is dan ook vanzelfsprekend dat je deze keuze niet van de een op de andere dag maakt en hier goed over moet nadenken. Maar het is niet gezond meer als je het zó zwaar laat wegen dat je dagelijks van keuze veranderd en er ’s nachts van wakker ligt.

Ik ben te oud
Ik ben inmiddels alweer 22 jaar, iets waar ik heel anders tegenaan keek dan de meeste mensen. Heel lang heb ik de haast gevoeld om iets van mijn leven te maken. Op mijn 19e klaar zijn met mijn (eerste) studie, vóór mijn 25e mijn eerste kind hebben. Ik had mezelf het gevoel gegeven dat mijn leven zou stoppen als ik de 30 zou aantikken, en er dan niets meer mogelijk zou zijn op het gebied van studeren, reizen, een gezin stichten en ga zo maar door. Bullshit natuurlijk. Onze generatie moet werken tot minimaal 67 jaar, en ik ben PAS 22! Ik heb nog zoveel jaren te gaan, dat ik juist moet genieten van de tijd die ik heb om te studeren. Mijn moeder heeft me vaker verteld dat ze nog weleens kan overwegen om een studie of cursus te gaan volgen maar zich daar te oud voor voelt (ze is 54), en ik stimuleer haar dan altijd met het argument dat je nooit te oud bent om te leren. Waarom luister ik zelf niet naar dat advies? Ik loop immers pas 22 jaar rond op deze aarde.

“You need to destroy the idea that there’s an expectation to do things by a certain age. You don’t have to be married with kids at 25. It’s okay to not have your dream job at 30 or to not have graduated by 22. There are no rules to life. Life is neither a race, nor a competition.”

Tijdens een therapiesessie nog niet zo lang geleden, probeerde mijn therapeute te vinden wat de oorzaak is van mijn eeuwige twijfel. “Hoe gaat het nou écht met je?”, een vraag die ik niet wist te beantwoorden. Ja, met een antwoord dat gebaseerd was op welke studie ik zou gaan volgen en waar ik dan zou wonen. Ze stelde me de vraag nog eens en vroeg me daarbij om al deze praktische zaken weg te laten. Er viel een doodse stilte. Hoe gaat het met mij? Het blijkt dat ik mijn studiekeuze zo belangrijk vind omdat ik mijn leven eraan vasthang. Want wie is Peggy in haar hart, los van een studie of woonplaats? Dat kwam binnen. Zoals ik eerder de eetstoornis inzette om met nare gevoelens om te gaan, probeer ik dit nu te doen door middel van me obsessief te focussen op de toekomst.

Dagelijkse keuzes
Niet alleen mijn studiekeuze houd me bezig. Zelfs dagelijkse keuzes zoals wat ga ik ontbijten, welke kleren trek ik aan, doe ik vandaag mijn haar los of vast, ze vanavond wel of niet wassen, maak ik té belangrijk. Als ik voor iedere keuze een voor- en nadelenlijstje zou moeten maken, heb je dan even? Dit is een eigenschap die zich langzaam heeft ontwikkeld, mede door mijn eetstoornis. Alles moet perfect dus ook mijn keuzes moeten perfect. Goed óf fout. Maar is er wel een goed en fout? Staat er na het maken van een keuze daadwerkelijk iets vast of kun je altijd terug? Laat me je uit ervaring vertellen dat je terug kunt, altijd. Had ik toch liever een ander ontbijtje? Morgen een nieuwe dag. Voel ik me in een broek toch fijner dan in een jurkje? Goed om te weten. Zit mijn haar in de weg als ik het los draag? Ik heb altijd een elastiekje bij me, dan doe ik het in een paardenstaart. Vanavond mijn haar niet gewassen? Morgenvroeg genoeg tijd. Een studie gekozen die toch niet helemaal bij me past? Switchen. Het is geen misdaad om terug te komen op een keuze die je hebt gemaakt. Misschien is dat wel waar het maken van een keuze om draait: je leert ervan.

 

Volg:

3 Reacties

  1. Sanne
    14 februari 2019 / 22:09

    Ik kan wel zeggen dat ik dit blogje heel goed vind, maar dat weet je al (hoop ik dan haha). Dus ik kom gewoon even wat liefde achterlaten

  2. 19 juni 2019 / 10:09

    In een regel benoem je de oorzaak van je eetstoornis.
    Maar je benoemt ‘m!
    Zo blijkt maar weer dat een eetstoornis niet uit de lucht komt vallen.

Laat een reactie achter op Sanne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *