WELKOM TERUG

Je verliet me in 2015 en na vier jaar hard werken vond je dat ik je weer verdiende. Het is leuk om je opnieuw te mogen ontmoeten. Welkom terug.

Eten, en daarmee aankomen is gewicht was het enige wat me te doen stond. Het klinkt zo makkelijk, waarom wees de praktijk dan iets anders uit? Het was niet makkelijk, het is niet makkelijk. Maar je bent er weer, en daar ben ik onwijs dankbaar voor. Toch voelde dat op het moment dat ik je weer voor het eerst zag, niet zo. Ik verwachtte tranen van geluk, maar in plaats daarvan werd ik geconfronteerd met mezelf, mijn lichaam, en wat ik het de afgelopen jaren had laten doorstaan. Waar was ik mee bezig geweest? Verwarring. Wat moest ik hier mee? Mijn lichaam is officieel niet meer ziek, ik ben weer vrouw, met een kinderwens, een toekomst. Ik ben weer onafhankelijk en mag me niet meer klein voelen, wat betekent dat ik alles ineens zelf moet doen. Hoewel er feitelijk gezien niets verandert.

Menstruatiecyclus
De afwezigheid van ten minste drie achtereenvolgende menstruele cycli: één van de DSM-IV criteria van Anorexia Nervosa. In de vernieuwde DSM-5 echter geschrapt omdat eetstoornissen niet alleen voorkomen bij (jonge) meiden en vrouwen. Toch is het uitblijven van meerdere menstruatuele cycli een teken van een verstoring in de hormoonhuishouding. Met name bij eetproblemen weet je dat het niet goed kan zijn als je deze ‘klachten’ ervaart. Voordat ik stopte met menstrueren was ik ruim 2 maanden continu ongesteld. Dat maakte dat ik ervan overtuigd was dat er niets met me aan de hand was, ook al at ik nauwelijks tot uiteindelijk niets meer, en verloor ik gewicht totdat er nog maar een klein hoopje ik overbleef. Tijdens mijn eerste ziekenhuisopname bleek het gebruik van de anticonceptiepil de veroorzaker. Na een echo bij de gynaecoloog kreeg ik het advies om 2 maanden met de pil te stoppen en op die manier de natuurlijke cyclus weer op gang te laten komen. Je raadt het vast al, inmiddels zijn we vier jaar verder.

Mijn gewicht steeg, en bleef maar stijgen. Wanneer zou het gebeuren? Talloze keren werd me verteld dat als ik opnieuw zou beginnen met menstrueren, mijn lichaam weer gezond zou zijn. Tot aan dat moment was het de kunst om het stijgende getal op de weegschaal te verdragen. Telkens kwam er een ‘maar hoger ga ik niet’ moment, maar ik had geen keuze. Of eigenlijk wel. Mijn therapeute heeft me meerdere keren de keuze gegeven om met ondergewicht door het leven te gaan, maar zou dat me gelukkig maken? Natuurlijk niet. Het is niet alleen het getalletje op de weegschaal; het is ook je energieniveau, de kwaliteit van je haar, huid en nagels, de mogelijkheid om je voort te planten, maar ook je kans op vrijheid en kunnen genieten van het leven.

Menstrueren is vervelend, maar ook een belangrijke maatstaaf voor een goede gezondheid. Het hoort erbij, en ik gun mezelf de tijd om dat te accepteren. Mijn lichaam werkt weer, waarmee de eetstoornis een stukje veiligheid verliest en er een beetje ik wordt teruggewonnen. Mijn lichaam heeft me toestemming gegeven om volledig te herstellen, en ook het leven aangaan kan veilig voelen. Ontdek het maar.

Lieve ik, je bent meer dan welkom.


Share:

4 Reacties

  1. Anneloes
    20 januari 2019 / 20:42

    Lieve Peggy,

    You rock!

    Ben heel gelukkig dat jij jouw geest en lichaam laat samenwerken. Dat deze mijlpaal van het terugkomen van de menstruatie jou sterkt om, zoals ik het lees, steeds meer vol in het leven te gaan staan.

    Ennuh, ‘grote’ mensen hoeven het leven ook niet alleen te leven hè: dit wederom een keuze die voor een groot gedeelte in jouw handen ligt.

    Liefde,

    Anneloes (Seolenna)

    • 21 januari 2019 / 12:36

      Wat lief dat je even de tijd hebt genomen om te reageren. Bedankt voor dit sterke berichtje <3

  2. Rosemarijn
    20 januari 2019 / 21:07

    Wat mooi geschreven en zo dapper! Inspirerend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *